Profesor Witold Franciszek Marian Biernawski urodził się 2 grudnia 1898 r. w Sosnowicach koło Włodawy. Był synem farmaceuty i nauczycielki.

Średnią szkołę handlową ukończył w Moskwie w 1915 r. Studia politechniczne rozpoczął w Niżnym Nowogrodzie, gdzie zastała go Wielka Rewolucja Październikowa, w której wziął czynny udział.

Do Polski wrócił w 1918 r. Podjął studia na wydziale matematyczno-przyrodniczym Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie uzyskał absolutorium z zakresu fizyki; a następnie ukończył wydział mechaniczny Politechniki Warszawskiej w 1932 r.

W roku 1932 podjął, równolegle z pracą dydaktyczno-naukową na Politechnice Warszawskiej, pracę w Centralnym Laboratorium Państwowych Wytwórni Uzbrojenia. Jako kierownik pracowni tego laboratorium opracował szereg prototypowych przyrządów kontrolno-pomiarowych (w tym gładkościomierz). Za te osiągnięcia odznaczony został Srebnym i Złotym Krzyżem Zasługi.

W 1933 r. został asystentem Zakładu Obróbki Metali Politechniki Warszawskiej. Był kontynuatorem prac Henryka Mierzejewskiego w zakresie teorii skrawania.

W 1934 r. brał udział w pierwszej polskiej wyprawie na Spitsbergen, w czasie której wykonano podstawowe prace triangulacyjne i sporządzono pierwsze mapy geologiczne północno-zachodniej części Ziemi Torella, jego nazwiskiem nazwano jeden z lodowców.

Lodowiec Biernawskiego - Biernawskibreen (77°15'N - 16°00'E): mały lodowiec w północnej partii Gór Piłsudskiego - Pilsudskifjella. Nazwę nadali Norwegowie.

W czasie okupacji niemieckiej prowadził tajne nauczanie politechniczne na Kursach Kreśleń Technicznych. Kierował Zakładem Obróbki Wyższej Szkoły Technicznej.

Aresztowany i osadzony na Pawiaku w 1944 r., po powstaniu wyjechał do Krakowa, gdzie habilitował się na Akademii Górniczej.

Aula AG, 31 maja 1945 r. Od prawej: W. Biernawski, A. Szyszko-Bohusz, M. Jeżewski

W grudniu 1946 r. został pierwszym prezesem Stowarzyszenia Inżynierów Mechaników Polskich (SIMP) w Krakowie.

W latach 1946-1947 pełnił funkcję profesora i kierownika Katedry Mechanicznej Obróbki Materiałów na wydziale elektromechanicznym Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie.

W tym okresie był prezesem Rady Zakładowej Związku Nauczycielstwa Polskiego w AGH w Krakowie.

W 1947 r. został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1954 r. profesorem zwyczajnym i doktorem nauk technicznych.

W latach 1948-1951 pełnił funkcję prorektora. W 1949 r. zorganizował Instytut Obróbki Skrawaniem oraz został, do końca życie, jego kierownikiem.

... Profesor Biernawski przychodził na wykłady z asystentami i raczej nie kalał się ścieraniem tablicy; jego elegancja nie koniecznie pasowała do zgrzebnego wtedy PRLu, mimo to był szanowany przez wyższe władze - umiał znaleźć modus vivendi między dawnymi a nowymi czasy, a po nad to, pomóc w tarapatach "nie błago nadiożnym". (Bogdan Brycki)

W uznaniu jego wszechstronnej działalności przyznano mu wysokie odznaczenie państwowe jakim był wówczas Order Sztandaru Pracy I Klasy.

Spotkanie racjonalizatorów z prof. Biernawskim w Krakowie *)

W 1950 r. uczestniczył w pierwszym Kongresie Nauki Polskiej jako przewodniczący Komitetu Mechaniki.

Od 1952 r. był członkiem korenspondentem Polskiej Akademii Nauk. Również w tym samym roku został wybrany posłem na Sejm.

Pozostawił po sobie nie tylko prace zasadnicze z zakresu teoretycznych podstaw skrawania, ale również prace związane z technologią budowy maszyn w zakresie narzędzi metrologii badań gładkich powierzchni, obróbki elektro-mechanicznej, pomiarów sił działających na narzędzie i temperatury skrawania.

Skonstruował wiele przyrządów pomiarowych. Opublikował "Teorię obróbki metali skrawaniem" w 1956 r., jedne z pierwszych opracowań tego rodzaju na świecie.

Zmarł 30 czerwca 1957r. w Krakowie.

Patronem Zespołu Szkół Zawodowych został 1 maja 1972 r.