Szkolnictwo zawodowe w Świebodzinie sięga swymi tradycjami czasów przedwojennych. Po opuszczeniu terenów zachodniej Polski przez wojska okupacyjne, przystąpiono do organizowania zajęć dydaktycznych, wykorzystując ocalałe budynki - często nie spełniające wymagań. W jednym pomieszczeniu uczono dzieci, dorastającą młodzież a także już dorosłych ludzi.

Jan Burba, Jan Stecyszyn i Wiktor Milanowski po rozmowie z Antonim Boehmem - Tymczasowym Organizatorem Szkół w mieście i powiecie Świebodzin uzgodnili, że w mieście zostanie utworzona "szkoła metalowa".

Inspektor ds. Szkolnictwa Zawodowego w Kuratorium Okręgu Szkolnego w Poznaniu upoważnił J. Burbę i J. Stecyszyna do zorganizowania szkoły zawodowej w Świebodzinie.

Rozpoczęto prace adaptacyjne w poniemieckiej fabryce sukna "R. Rothe u. C.H. Rimpler Co. Tuchfabrik" przy ulicy Armii Czerwonej 6, którą stronie polskiej przekazała radziecka Komendantura Wojenna oraz rekrutację uczniów do szkoły.

Inauguracja przez kierownika J. Burbę skróconego roku szkolnego w Dokształcającej Publicznej Szkoły Zawodowej (DPSZ). Grono pedagogiczne liczyło 6 osób a społeczność uczniowska - 52, w dwóch klasach wstępnej i pierwszej. W szkole pracowała też sekretarka i 2 woźnych.

Rozpoczęto zajęcia teoretyczno-praktyczne, przy czym praktyczną naukę zawodu uczniowie pobierali w prywatnych warsztatach rzemieślniczych. Naukę odbywano w 2 salach pozbawionych ogrzewania. Nauczyciele otrzymali pierwsze wynagrodzenia po 4 miesiącach.

W nowym roku szkolnym pracę rozpoczęło 12 nauczycieli i 122 uczniów, w tym 27 dziewcząt. Uczennice odbywały zajęcia praktyczne na dziale krawieckim, który same wyposażyły.

Zawiązano Komitet Rodzicielski, który w miarę skromnych możliwości udzielał uczniom pomocy.

Uruchomiono Warsztaty Szkolne (WS), których kierownikiem został Henryk Łahun. W skład WS wchodziły działy: krawiecki, ślusarski a od sierpnia - elektromechaniczny, radiomechaniczny, mechaniczny oraz kuźnia.

W DPSZ uczyło się 140 uczniów.

Ministerstwo Oświaty zmieniło nazwę szkoły na Publiczną Średnią Szkołę Zawodową.

W szkole trwał kurs dla młodzieży bezrobotnej, w czasie którego: zainstalowano piec C.O., zbudowano 8 metrowy komin, zbudowano 80 m² ścian, zbudowano kuźnię z 3 paleniskami, naprawiono dach nad halą warsztatową, przeprowadzono pobieżny remont budynku szkoły.

Ministerstwo Oświaty powołało Państwowe Gimnazjum Mechaniczne z klasą wstępną liczącą 40 osób. Siedziba PGM mieściła się w budynku PŚSZ, więc 16 osobowe grono pedagogiczne było to samo. W obu szkołach naukę pobierało 240 uczniów.

Otworzono Bursę Szkolną przy ulicy Wałowej 14.

Z będących w posiadaniu WS 34 niekompletnych maszyn złożono 7 sprawnych, które oddano do użytku działu krawieckiego.

Z wystawy prac uczniów WS, która cieszyła się dużą oglądalnością, wybrano najlepsze i wysłano na Okręgową Wystawę Szkół Zawodowych w Poznaniu. PŚSZ otrzymała dyplom uznania i wyróżnienie przyznane przez Izbę Rzemieślniczą w Poznaniu 25 lipca 1948 roku.

Przeprowadzono pierwszy egzamin czeladniczy. Dyplomy otrzymało 21 uczniów.

Nauczyciele i uczniowie kontynuowali remont budynków szkolnych: ułożono 100 m2 podłóg, przeniesiono kuźnię, uruchomiono młot pneumatyczny i przeprowadzono prace murarsko-malarskie.

Ministerstwo Oświaty zmieniło nazwę PGM na Państwowe 3-letnie Liceum Mechaniczne I stopnia oraz nakazano reorganizację na PŚSZ. Personel nauczycielski liczył 22 osoby.

Ministerstwo Oświaty nakazało wstrzymać reorganizację PLM w PŚSZ. Mimo to program nauczania realizowano na podstawie programowej PŚSZ.

Zorganizowano wystawę prac uczniów WS, którą udostępniano mieszkańcom miasta i okolic.

Przy ulicy Armii Czerwonej istniały 2 szkoły PLM i PŚSZ. W pierwszej naukę pobierało 137 uczniów, a w drugiej 140. Grono pedagogiczne dla obu szkół było to samo i liczyło 23 osoby. Mianowano zastępcę kierownika WS, którym został Adam Dexheimer.

W czasie wakacji nastąpiły nominacje nowych dyrektorów, rozdział i przeprowadzka szkół. Państwowym 3-letnim Liceum I i II stopnia kierował J. Burba, a Publiczną Średnią Szkołą Zawodową Piotr Kania. PŚSZ przeniosła się do poniemieckiej kawiarni "Conditorei u. Cafe Schaefer am Markt" przy ulicy Okrężnej 4. Internat przy ulicy Wałowej 14 przejęło PLM, a PŚSZ otrzymała do remontu na bursę budynek poniemieckiej Bäuerliche Werkschule u. Berattungsstelle Landesbauernschaft Kurmark in Schwiebus.

Dyrekcja Okręgowa Szkół Zawodowych w Poznaniu zmieniła personalnie dyrektorów szkół: J. Burba został dyrektorem PŚSZ, a P. Kania PLM.

Następcą H. Łahuna na stanowisku kierownika WS został Józef Konieczny.

W czasie wakacji nastąpiły zmiany nazw i siedzib szkół. PLM przemianowano na Technikum Mechaniczne i przeniesiono na miejsce PŚSZ (tj. ul. Okrężna 4). PŚSZ powróciła do budynków przy Armii Czerwonej 6, a jej nazwę zmieniono na Zasadniczą Szkołę Metalową.

Dyrekcja Okręgowa Szkół Zawodowych w Poznaniu nominowała na stanowisko dyrektora Zasadniczej Szkoły Metalowej Maksymiliana Kulusa.

Kierownikiem Warsztatów Szkolnych został Aleksy Iwańczyk.

"Gazeta Zielonogórska" doniosła, że ZSM otrzymała od DOSZ tytuł "przodującej szkoły zawodowej w okręgu". Szkoła otrzymała na własność proporzec przechodni, nagrody rzeczowe, dyplomy i list gratulacyjny od prezesa Centralnego Urzędu Szkół Zawodowych.

DOSZ nominowała na stanowisko dyrektora ZSM Mieczysława Krzyżanowskiego.

DOSZ nominowała na stanowisko dyrektora ZSMR Bernarda Manię. Zlikwidowano specjalności: ślusarz narzędziowy i pilnikarz. Nastąpiła zmiana w układzie dni zajęć teoretycznych i praktycznych tzn. 3 dni w szkole i 3 dni na warsztatach.

DOSZ zleciła szkole produkcję obrabiarek-strugarek poprzecznych SP-2. Nad wykonawstwem czuwał Antoni Kozakiewicz (zastępca kierownika WS w latach 1969-80).

ZSM po raz drugi otrzymała tytuł "przodującej szkoły zawodowej w Okręgu".

Ministerstwo Oświaty zmieniło nazwę szkoły na Zasadniczą Szkołę Mechanizacji Rolnictwa. Powstała nowa specjalność: mechanik rolniczy. Nauczyciele teorii przystąpili do tworzenia pracowni przedmiotowych. Zaczęto wymieniać wyposażenie poniemieckie. Zwiększona liczba uczniów wymusiła na Dyrekcji szkoły wypowiedzenie umowy dzierżawy Polskiemu Związkowi Zbożowemu. Uzyskane pomieszczenia adaptowano na pracownie lekcyjne.

Zawiązano Drużynę Harcerską, która liczyła 40 osób. Rozpoczęto budowę boiska szkolnego.

Kierownikiem WS został Zbigniew Indulski.

Warsztaty Szkolne zrezygnowały z finansowania z budżetu centralnego i przeszły na własny rozrachunek tzn. stały się pod względem finansowym i gospodarczym samodzielną jednostką organizacyjną podporządkowaną dyrektorowi szkoły jako gospodarstwo pomocnicze typu "C". Z tego powodu WS otrzymały w Narodowym Banku Polskim własny rachunek operacyjny.

DOSZ zmieniła Dyrekcję ZSMR: 15 października kierownikiem WS został Kazimierz Wesołowski a 15 listopada dyrektorem ZSMR został ponownie M. Krzyżanowski. W trakcie roku szkolnego zgodnie z rozporządzeniem MO wprowadzono 3-letni system nauki.

ZSMR nawiązała współpracę ze Świebodzińskimi Zakładami Wytwórczymi Urządzeń Termotechnicznych M-12 w zakresie prac kooperacyjnych, prowadzenia klas czeladniczych i szkoły mistrzów.

Do użytku oddano salę kinową z zapleczem tzn. kabiną kinową z wyposażeniem i 80 miejscami.

WS przejęły od Pleszewskiej Fabryki Obrabiarek w Pleszewie produkcję pił tarczowych, wahadłowych do drewna typu Pde-5 i były do 1963 r. jedynym ich producentem w Polsce. Produkcja i sprzedaż objęła 358 pił do 1968 roku.

W konkursie o tytuł "najlepszego ucznia w zawodzie tokarz" ZSMR zajęła I miejsce w okręgu zielonogórskim. W zwycięskiej drużynie był Eugeniusz Babicz, uczeń kl. Ia - późniejszy nauczyciel w naszej szkole (1964-2000).

ZSMR zajęła II miejsce w konkursie o tytuł "najlepszego ucznia w zawodzie tokarz".

ZSMR zajęła I miejsce w zawodzie o tytuł "Najlepszego ucznia w zawodzie tokarz". W zwycięskiej drużynie był Ireneusz Jarnut, uczeń klasy Ia - późniejszy nauczyciel, zastępca kierownika i kierownik WS (1966-2002).

W związku z otwarciem szkół zawodowych w Sulechowie, Międzyrzeczu, Skwierzynie i Słubicah ZSMR udziela nowo organizowanym szkołom pomocy w postaci : obrabiarek urządzeń technicznych, narzędzi i materiałów produkcyjnych. Do w/w szkół oddelegowano część kadry pedagogicznej.

Szkoła podpisała umowę kooperacyjną z Robotniczą Spółdzielnią Wydawniczą "Prasa - Książka-Ruch" Przemysł Drzewny.

ZSMR podpisała umowę kooperacyjną z Państwowym Ośrodkiem Maszynowym i Ośrodkiem Transportu Leśnego.

Szkoła zajęła I miejsce w konkursie o tytuł "najlepszego ucznia w zawodzie tokarz" oraz I miejsce we współzawodnictwie międzyszkolnym szkół zawodowych branży metalowej.

ZSMR zajęła I miejsce w konkursie o tytuł " najlepszego ucznia w zawodzie tokarz". Efektem tego sukcesu było zdobycie na stałe pucharu przechodniego ufundowanego przez Kuratorium Okręgu Szkolnego oraz Okręgowy Ośrodek Medyczny w Zielonej Górze, dyplomów i nagród dla nauczycieli oraz uczniów. Ponadto we współzawodnictwie międzyszkolnym szkół zawodowych branży metalowej szkoła zajęła II miejsce.

WS uruchomiły produkcję pomocy dydaktycznych szkół: stoły ślusarskie 1 i 2 stanowiskowe oraz piło- tokarki DVPN-1. Zwiększająca się liczba uczniów spowodowała reorganizację WS poprzez utworzenie nowych działów: montaż obrabiarek, warsztat elektryczny, rozdzielnia robót, krajalnia materiałów, wypożyczalnia narzędzi, izba pomiarów. Łącznie liczba oddziałów szkoleniowych i pomocniczych wyniosła 15.

Szkoła zajęła I miejsce w konkursie o tytuł "najlepszego ucznia w zawodzie tokarz" oraz III miejsce we współzawodnictwie międzyszkolnym szkół zawodowych branży metalowej.

DOSZ zaleca WS produkcję pił do drewna PD-5, piło-tokarek uniwersalnych i stołów ślusarskich, te ostatnie produkowano do 1972 r.

Szkoła zajęła II miejsce w konkursie "o tytuł najlepszego ucznia w zawodzie tokarz", IV miejsce we współzawodnictwie międzyszkolnym szkół metalowych branży metalowej. Ponadto Wojewódzka Komisja Współzawodnictwa Międzyinternatowego przyznała internatowi ZSMR wyróżnienie.

Dzięki umowom kooperacyjnymi i współpracy zakładami opiekuńczymi szkoła otrzymała od Wojewódzkiej Komisji Związków Zawodowych w Zielonej Górze dyplom uznania i III miejsce za osiągnięte wyniki i udział we współzawodnictwie międzyszkolnym szkół zawodowych branży metalowej. Szkoła zajęła I miejsce w konkursie "o tytuł najlepszego ucznia w zawodzie tokarz".

W szkole zorganizowano studio nagrań audycji dydaktycznych do wybranych przedmiotów nauczania.

Szkoła zajęła I miejsce w konkursie "o tytuł najlepszego ucznia w zawodzie tokarz".

ZSMR podpisała umowę kooperacyjną z Powszechną Spółdzielnią Spożywców. Szkoła zajęła II miejsce w konkursie "o tytuł najlepszego ucznia w zawodzie tokarz".

ZSMR podpisała umowę kooperacyjną z Zakładem Przemysłu Odzieżowego "Romeo".

W ZSMR otworzono Liceum Zawodowe funkcjonujące do 1977 roku.

KOS w Zielonej Górze wyraziło zgodę na przyjęcie przez szkołę imienia patrona, którym został prof. Witold Biernawski.

Decyzją Kuratora zmieniona została nazwa szkoły na Zasadniczą Szkołę Zawodową im. Witolda Biernawskiego w Świebodzinie.

W toku roku szkolnego szkoła podpisała umowę kooperacyjna z Przedsiębiorstwem Sprzętowo-Transportowym Budownictwa Rolniczego.

Z okazji 25-lecia istnienia szkoły odbył się zjazd nauczycieli, absolwentów i zaproszonych gości, w trakcie którego nadano szkole imię patrona.

Powstał Społeczny Komitet Budowy Dziedzińca Dróg Dojazdowych, Skwerów i Klombów, którego celem było: przygotowanie dziedzińca szkolnego, asfaltowanie dziedzińca i dróg wewnętrznych, budowa dróg wewnętrznych, budowa magazynu materiałowego, budowa skwerów, zieleńców, trawników oraz wykonanie ławek i koszy na śmieci. Prace zakończono latem 1975 roku.

ZSZ podpisała umowy kooperacyjne z Gminną Samopomocą i Świebodzińskimi Kółkami Rolniczymi.

ZSZ otrzymała od MEN "Medal Komisji Edukacji Narodowej" za całokształt działalności.

Decyzją KOiW do ZSZ w Świebodzinie włączono szkoły rolnicze, pod względem organizacyjnym i kadrowym tworząc tym samym Zespół Szkół Zawodowych.

Zespół Szkół Zawodowych składał się z: Zasadniczej Szkoły Zawodowej dla młodocianych pracujących, Zasadniczej Szkoły Zawodowej dla niepracujących, Zasadniczej Szkoły Rolniczej Ministerstwa Rolnictwa, Technikum Rolniczego dla Pracujących Ministerstwa Rolnictwa oraz Średniego Studium Zawodowego o kierunku ogólnorolniczym Ministerstwa Rolnictwa.

KOiW powołało Średnie Studium Zawodowe o kierunku ogólnorolniczym w Torzymiu - filia ŚSZ w Świebodzinie. Szkoła podpisała umowę kooperacyjną z Lubuskimi Fabrykami Meblowymi w Świebodzinie.

KOiW powołało Zasadniczą Szkołę Zawodową w Świebodzinie dla pracujących - część ZSZ.

Spółdzielnia Uczniowska "Jutrzenka" zajęła I miejsce w województwie zielonogórskim w konkursie "Poznajemy historie Spółdzielni Spożywców".

KOiW dokonało zmian organizacyjno-personalnych w średnim szkolnictwie zawodowym w Świebodzinie. Szkoły rolnicze przeniesiono do ZSM, tworząc ZSMiR. Nowym dyrektorem ZSMiR mianowano M. Krzyżanowskiego, dotychczasowego dyrektora ZSZ. Prowadzenie szkoły przejął ówczesny wicedyrektor Józef Obacz.

SU "Jutrzenka" zajęła I miejsce w województwie w konkursie "Pracujemy dla siebie, szkoły i środowiska".

SU "Jutrzenka" zajęła I miejsce w województwie w konkursie "Dobrze gospodarując pomnażamy majątek". Na etapie krajowym SU uplasowała się na VIII miejscu-wyróżnienie.

SU "Jutrzenka" zajęła I miejsce w województwie w konkursie "Razem pracujemy, razem bawimy się". ZSZ zajęła I miejsce w Żakinadzie szkół średnich w Świebodzinie.

W związku z obchodami 68. rocznicy wybuchu rewolucji październikowej w szkole gościli konsul i vice konsul ZSRR, Borys Szardakow i Aleksander Burenkow, prezes Zarządu Wojewódzkiego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, Bolesław Wytrykus oraz polscy weterani służący w Armii Czerwonej. Otrzymali oni z rąk gości odznaczenia frontowe nadane przez Prezydium Rady Najwyższej ZSRR na udział w walkach z Niemcami i Japończykami.

SU "Jutrzenka" zajęła I miejsce w województwie w konkursie "Nasza spółdzielnia mistrzem gospodarczości". Szkoła zajęła I miejsce w Żakinadzie szkół średnich w Świebodzinie.

ZSZ popisała umowę patronacką z Lubuskimi Zakładami Termotechnicznymi "Elterma".

SU "Jutrzenka" zajęła I miejsce w województwie w konkursie "Młodzi spółdzielcy na ścieżkach zdrowia" oraz III miejsc w Wojewódzkim Konkursie "O najaktywniejszą Spółdzielnie Uczniowską w roku szkolnym 1986/1987". Szkoła zajęła II miejsce w Żakinadzie szkół średnich w Świebodzinie.

Zespół Teatralny prowadzony przez Annę Obacz wystawił premierowy spektakl pt. "Ożenek" autorstwa M. Gogola.

Reaktywowano naukę w Liceum Zawodowym.

SU "Jutrzenka" otrzymała dyplom uznania za aktywny udział w Wojewódzkim Współzawodnictwie Szkół Ponadpodstawowych w roku szkolnym 1987/8 oraz uzyskała od KOiW dyplom uznania i tytuł "szczególnie wyróżniającej" Spółdzielni Uczniowskiej.

Szkoła otrzymała od LZT "Elterma" budynek administracyjny, który adoptowano do potrzeb szkoły (obecnie mieści się tam Publiczna Szkoła Podstawowa nr 7). Inauguracją roku szkolnego 1 września zainicjowało naukę w nowym obiekcie dydaktycznym.

ZSZ nawiązał kontakty z Przedsiębiorstwem Uspołecznionym Powiatowego Zakładu Produkcyjnego dla Techniki Wiejskiej w Herzbergu oraz Przyzakładową Szkołą Zawodową im. Ernesta Schnellera w Hohenbucko. Efektem tego był wyjazd delegacji szkolnej na praktykę specjalizującą w Niemieckiej Republice Demokratycznej.

ZSZ uzyskał I miejsce w krajowym konkursie zbiórki surowców wtórnych oraz wyposażenie pracowni komputerowej; I miejsce indywidualne i zespołowe w wojewódzkim konkursie zawodoznawczym; III miejsce w 5 etapowym ogólnokrajowym konkursie "Młodość - Trzeźwość" oraz 250 tys. zł. nagrody.

MEN wprowadziło nową skalę ocen dydaktycznych (6 stopniową) oraz z zachowania (5 stopniową).

Otworzono nowe profile kształcenia obejmujące 4-letnie liceum ekonomiczne oraz handlowe.

Abiturienci LZ zdawali maturę po 15 latach przerwy (tj.1977).

W marcu ruszyły prace adaptacyjne budynku administracyjnego LZT "Elterma" pozyskanego dzięki staraniom Dyrekcji Szkoły, Rady Miejskiej, Burmistrza oraz Kuratorium. Wykonawstwa prac podjęła się firma "Dom". Prace porządkowe zostały podjęte przez nauczycieli i uczniów. Dzięki temu zaangażowaniu możliwa była inauguracja nowego roku szkolnego 1992/1993 w nowej siedzibie szkoły. Zajęcia teoretyczne znów odbywają się w jednym budynku.

Stary budynek szkolny, przy ul. Wojska Polskiego 6, rozbudowano dla potrzeb warsztatów szkolnych.

W utworzono nowy oddział - Technikum Odzieżowe po zasadniczej szkole zawodowej w systemie wieczorowym.

Oddano do użytku budynek, w którym mieszczą się warsztaty odzieżowe.

Wprowadzono nowe typy szkół: 3-letnie Technikum Mechaniczne po zasadniczej szkole zawodowej oraz Policealne Studium Zawodowe w zawodzie technik mechanik o specjalności mechanik precyzyjny.

Szkoła wzięła udział w organizacji Jesiennego Festynu na rzecz budowy hali sportowej. Młodzież przeprowadziła na ulicach miasta wśród mieszkańców zbiórkę pieniędzy na rzecz inwestycji prowadzonej przez szkołę.

Uczniowie klas maturalnych otrzymali nowy ubiór szkolny obowiązujący podczas uroczystości- reprezentacyjne togi.

Stanowisko Zespołu Szkół Zawodowych otrzymało pierwsze miejsce na I Zielonogórskich Targach Edukacyjnych.

Wprowadzono kodowanie prac pisemnych na egzaminie dojrzałości.

W grudniu powstaje pierwsza strona internetowa naszej szkoły. Została ona umieszczona na serwerze bezpłatnych kont i stron OptimusNet pod adresem http://friko5.onet.pl/zg/zszswieb. Webmasterem został Marek Gruslis.

Zakończono ostatecznie budowę Miejskiej Hali Sportowej, której pomysłodawcą i koordynatorem prac był dyrektor Józef Obacz. Koszt inwestycji zamknięto kwotą 4 770 350 zł.

Szkoła nawiązała współpracę z Politechniką Zielonogórską, co umożliwiło otwarcia pozamiejscowych studiów na Wydziale Mechanicznym o specjalności: mechanika i budowa maszyn.

Powstał nowy oddział - Technikum Odzieżowe na podbudowie zasadniczej szkoły zawodowej.

Dzięki staraniom Sebastiana Roja nasza szkoła uzyskała stałe łącze internetowe, a 12 marca 1999 została zarejestrowana nasza domena zsz.swiebodzin.pl. Odtąd nasza strona internetowa jest dostępna pod adresem www.zsz.swiebodzin.pl

Kolejny kierunek kształcenia - Technikum Handlowe na podbudowie zasadniczej szkoły zawodowej.

Dyrektorem został Tadeusz Traczyński.